5. Puzzeli

Puzzel

Er was eens een jongen genaamd Timor die leefde in een bijzonder land: Puzzeli. Hij was een echte Puzzelini: geboren en opgegroeid in het Land der Puzzels

In Puzzeli stond één grote Puzzel Fabriek. Daar werkte iedere volwassen Puzzelini. Er waren verschillende taken. Zo werkten er puzzelstukmakers, tekenaars en kleurders.

Iedereen had een gemeenschappelijke taak aan het eind van elke week. Dan zocht iedereen één van de vele puzzelstukjes uit om te vinden aan welke van de talloze andere stukjes deze pastte.

Als kleine jongen wist Timor al wat zijn talent was. Hij kon voorwerpen aanraken en deze kleuren in elke kleur die hij wilde. Er bestond geen twijfel over wat hij later als hij groot was, zou doen in de Puzzel Fabriek. Tenminste als het aan de mensen lag. Timor zelf moest er eigenlijk niet aan denken voor de rest van zijn leven in één en dezelfde Fabriek te werken.

Op een dag, een dag zoals andere dagen, hoorde Timor geklop op de voordeur. Hij deed open en zag een meisje staan. Ze stelden zich aan elkaar voor.

‘Hoi, ik ben Sarah uit Maskerland. Ik reis de Wereld rond om nieuwe mensen en landen te ontdekken. Wie ben jij? En kan je me vertellen waar ik ben?’ Timor stelde zich voor en zei: ‘Je bent in Puzzeli. Kom binnen als je wilt. Mijn ouders hebben net gekookt en zouden het gezellig vinden als je mee eet. Als je wil kun je in onze logeerkamer blijven slapen zolang je wilt!’

En dat was wat Sarah deed. En de dagen die daarop volgden liet Timor haar de mooie omgeving van Puzzeli zien. Ze bezochten allerlei steden en mensen en aten de lekkerste gerechten. De twee werden goede vrienden.

Op een dag zei Timor: ‘Morgen word ik volwassen en kan ik niet meer het land door reizen, Sarah. Er wordt van mij verwacht dat ik als kleurder in de Puzzelfabriek ga werken.’ Sarah zag hoe verdrietig hij daarbij keek en vroeg hem: ‘Maar is dat ook wat je graag zou willen?’. Timor schudde zijn hoofd: ‘Nee, maar dat wordt van mij verwacht, omdat ik een goede kleurder ben.’ Sarah zei daarop: ‘Kom, laten we eens naar de Fabriek gaan en met de Grote Baas praten. Hij is de meeste wijze Puzzelini in het land. Misschien kan hij ons advies geven. Waar een wil is, is een weg, toch?’.

Samen gingen ze naar de Grote Baas en zijn Fabriek. Ze klopten aan bij zijn kantoor en de Baas was blij ze te zien. ‘Welkom! Kom gauw binnen, dan geef ik jullie een rondleiding door mijn Fabriek’, en hij stelde zich voor als Simon.

Simon liet ze de grote werkplaats zien en vertelde over de verschillende taken. ‘Ik heb gehoord dat jij een talentvolle kleurder bent, Timor. Als je zou willen mag je hier als kleurder aan de slag’. ‘Als ik zou willen? Ik móét hier toch werken? Iedere Puzzelini die ik ken werkt hier!’. Simon glimlachte en zei: ‘Of je hier gaat werken is jouw eigen keuze. Kom, ik laat jullie de grote Puzzelhal zien’.

Simon bracht het tweetal naar een reusachtige kamer. Zo ver ze kijken konden, hingen er platen op de muren. ‘Wat zijn die reusachtige platen die op de muren hangen?’, vroeg Sarah. ‘Dat zijn de puzzelplaten’, antwoordde Simon. ‘Er zijn niet veel Puzzelini’s die het weten, maar na elke week, als alle puzzelstukjes op de juiste plek liggen, smelten ze samen en veranderen in één grote plaat.’

Simon zei dat ze gerust rond mochten kijken. En vol verwondering keken ze hun ogen uit. Ze zagen van alles: Hartenjagers, Gemaskerden, Dieren, Dansers en Muziekmakers, Bergen, Valleien, Woestijnen, Oceanen en nog veel meer platen met natuur, dieren en mensen.

Timor vroeg aan Simon hoe het kon dat hier zoveel te zien was. En Simon vertelde hem dat hij, toen hij volwassen werd, niet meteen Fabrieksbaas was geworden . Hij vertelde hem dat hij hiervoor vele jaren gereisd had. Zijn reizen vormden de inspiratiebron voor de vele puzzelplaten.

Timor was verbaasd en zei: ‘Dus u vindt het niet erg als ik niet als kleurder in de fabriek ga werken, omdat ik graag wil reizen?’. ‘Absoluut niet, mijn jongen. Doe wat je hart je ingeeft. Maak gebruik van je talenten, waar je dan ook terechtkomt. Je zult versteld staan van wat je kan en zal ontdekken.’. ‘Wat ga ik dan ontdekken?’, vroeg Timor. ‘Dat is een verrassing. En verrassingen zijn geen verrassing meer, als je ze verklapt.’

Op zijn verjaardag de volgende dag had Timor zijn besluit gemaakt. Hij zei: ‘Lieve vrienden en familie. Ik hoop dat ik jullie niet teleurstel, maar ik heb niet gekozen wat jullie allemaal dachten dat ik zou kiezen. Morgen vertrek ik om als Kledingkleurder de wereld rond te reizen’.

Tot Timors verbazing begon iedereen te lachen en luid te applaudisseren. ‘Wat zijn we trots op je en blij voor je! Wat fijn dat je je roeping hebt gevonden’. Zo werd zijn verjaardag een groot afscheidsfeest en ze vierden tot in de late uurtjes feest.

❤ Tabi
imageOpdat je je hart durft te volgen.

Waar je ook bent, God kan jou en jouw talenten daar gebruiken.

Of je Hem dat laat doen, is natuurlijk je eigen keuze, maar ik geloof dat als een ieder van ons zijn of haar talenten gebruikt op de plek waar de Grote Maker ons roept, we samen de mooiste puzzels maken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s