8. De Prins en de Ridder

Four_friends_jump

Dit verhaal begint bij vier goede vriendinnen: Mieke, Talia, Joy en Sarah. Op een dag van de Zomerfeestweek aten ze samen in het paleis van de Wereldkoning, die ook de vader was van prinses Talia.

Toen ze uitgegeten waren, nodigde de koning ze uit in zijn grote Bibliotheek, zodat hij hen een verhaal kon vertellen.

Voordat hij dat deed, vroeg hij ze eerst een moeilijke vraag:

‘Meiden, ik heb een vraag: wat is liefde?’. Elk van de meiden dacht diep na voor ze een antwoord gaf. Mieke was de eerste die iets zei: ‘Liefde is kusjes en knuffels geven en krijgen.’ Talia volgde en zei: ‘Liefde is vriendschap. Wat ik voel voor mijn vrienden en vriendinnen is liefde.’

‘Maar je voelt toch ook liefde voor je vader? Liefde is dus wat een vader of moeder voelt voor hun kind en andersom. Het is de band tussen ouder en kind’, besloot Joy.

Sarah bleef stil.

De koning zei daarop: jullie hebben allemaal gelijk. Liefde is een groot iets. Er zijn vele verschillende vormen van liefde, en jullie hebben belangrijke vormen van liefde beschreven. Maar ik heb jou nog niet gehoord Sarah. Wat is volgens jou liefde?’

Sarah haalde haar schouders op en zei: ‘Dat weet ik eerlijk gezegd niet. Mijn beste vriend Chris zei wel eens dat échte liefde is: zoveel van je naaste houden dat je zelfs je leven zou geven voor de ander. Maar dat snap ik niet zo goed. Wie is mijn naaste?’

De koning antwoordde: ‘Dat is iedereen op de wereld.’

Hij zag dat ze het nog niet helemaal begrepen, dus hij ging verder. ‘Je naaste is je buurman of buurvrouw, de winkelbediende, de ober, een directeur of zakenman, maar ook een vuilnisman of zwerver. Je naaste is elk mens om je heen, zelfs mensen met zwarte harten. Soms doen die mensen met een zwart hart verkeerde dingen. Zoals liegen, stelen of zelfs doden. Ze zijn wel nog steeds mens, dus ze blijven je naaste.’

‘Nou, als dat zo is, legt u me dan maar uit hoe ik dat zou moeten doen, echte liefde kennen. Hoe kan ik nou een leugenaar, dief of moordenaar liefhebben? Zoveel dat ik zelfs mijn leven voor diegene zou overhebben…’ zei Mieke met een grote frons op haar gezicht.

De koning legde uit dat dat niet hoefde, maar dat die vorm van liefde wel de allerhoogste is. De grootste. Hij vroeg de meiden of ze het verhaal van de Hartenjager kenden. Ja, dat kenden ze wel.

Sarah nam het woord en zei: ‘Chris, mijn beste vriend, is de leider van de Witte Hartenjagers. Hij is bezig om een leger van Witte Hartenjagers te maken die met liefdespijlen schieten op mensenharten. De liefdespijl klopt op de deur van elk hart, maar het is aan elke persoon zelf of deze zijn of haar deur openzet voor die pijl.

Er zijn al veel mensen die dat hebben gedaan, waaronder wij. Wij zitten nu vol met liefde. Zo vol dat de witte knikker in ons hart een fel lichtje is geworden, waardoor we letterlijk stralen.’

‘Jullie hebt het goed begrepen’, zei de koning, ‘maar dan heb ik nog één vraag: kennen jullie de dood? ‘

‘Nou wij leven allevier nog, gelukkig’, zei Joy, ‘maar ik weet wel dat we als we doodgaan naar het Zwarte Rijk van de Zwarte Ridder gaan.’

‘Dat klopt’, zei de koning, ‘dan is dat het eindpunt van je leven. Ieder mens heeft wel een keer iets verkeerds of slechts in zijn leven gedaan. Als je dat ook maar één keer doet, moet je naar het Zwarte Rijk.’

‘Zelfs wij?’, vroeg Joy. ‘Wij leven toch goed?’

‘Ja, jullie proberen goed te leven en daar ben ik trots op. Maar een ieder van jullie heeft wel eens iets verkeerds gedaan.’

Daarop knikte Sarah en zei: ‘Ik heb wel eens een koekje gestolen van mijn ouders, terwijl dat niet mocht’. Waarop Mieke met schaamte bekende: ‘Als ik echt boos ben, zeg ik weleens vieze woorden’. ‘En ik ben weleens jaloers geweest op anderen’, zei Joy.

En zo vertelden de meiden wat voor verkeerde dingen ze allemaal gedaan hadden. Nadat ze uitgepraat waren, zag de koning hoe triest het viertal keek. De koning ging verder en zei:

‘Lieve meiden, jullie hoeven je niet te schamen voor de verkeerde dingen die je hebt gedaan. Jullie hoeven ook niet te denken dat jullie als jullie doodgaan daarom naar het Zwarte Rijk zullen gaan. Het verhaal van Chris is namelijk nog niet compleet. Ik zal jullie de rest van het verhaal vertellen.’

De meiden wilden graag de rest van het verhaal horen, dus gingen ze er goed voor zitten. Wat ze vooral wilden weten is hoe ze straks in het Witte Rijk in plaats van het Zwarte Rijk konden komen.

De koning vervolgde zijn verhaal waar Sarah gebleven was:

‘Chris reisde zoals jullie weten samen met zijn vrienden en mede Hartenjagers de wereld door. Met zijn liefdespijlen was het hun doel om de zwarte harten van mensen weer wit te maken.

De Zwarte Hartenjager zag dat en was daar absoluut niet blij mee. Witte harten waren enorm moeilijk zwart te krijgen. Op een gegeven moment had de Zwarte Hartenjager er genoeg van. Hij vormde zelf een leger van mensen met Zwarte harten.

Met dat leger nam hij Chris gevangen en hij doodde hem.’

‘NEE!!!’ riepen de meiden. ‘Onze vriend en leider mag niet dood zijn. Dat kan niet! Niemand was zoals hij. Chris heeft nooit in zijn leven iets verkeerds gedaan!’

‘Luister nog even, meiden. Het verhaal is nog niet voorbij. Wat jullie niet weten, maar Chris wel, is het volgende: “Liefde overwint altijd”. Chris wist van zijn vader dat er een manier was om de Zwarte Ridder in het Zwarte Rijk te verslaan. Een manier om de mensen, zowel mensen met witte als met zwarte harten, naar het Witte Rijk te kunnen brengen.

De enige manier was om te leven zonder slechte dingen te doen of denken en uiteindelijk dood te gaan. Alleen zo kon Chris naar het Zwarte Rijk met het sterke zwaard van zijn vader: het witte Liefdeszwaard.

Dus toen het Zwarte leger hem doodde, ging hij naar het Zwarte Rijk. De Zwarte Ridder daagde Chris daar uit voor een gevecht om leven en dood. En met zijn Liefdeszwaard streed Chris tegen de machtige Ridder en zijn Zwaard van de Dood.

Na een lange strijd van wel drie dagen, versloeg Chris de Zwarte Ridder. En nu gingen de woorden van zijn vader in vervulling. Chris kon het Pad van het Leven, dat van het Zwarte Rijk naar het Witte Rijk leidde, vrijmaken voor de mensen. Het Pad van het Leven leidt naar het Witte Rijk, waar geen pijn en verdriet, haat en eenzaamheid meer zijn. Alleen liefde, vrede en blijdschap.

Het Zwarte Rijk hoeft dus niet langer het eindpunt van de dood te zijn. Doordat Chris zonder verkeerde dingen had geleefd en dood ging, kon hij met het Liefdeszwaard de Zwarte Ridder verslaan en het pad naar het Witte Rijk vrijmaken.

Het enige wat een mens, wat jij, hoeft te doen is geloven dat het niet erg is dat je verkeerde dingen hebt gedaan, omdat Chris de straf die je daarvoor zou moeten krijgen, al gedragen heeft. Chris heeft de Zwarte Ridder verslagen, zodat het Zwarte Rijk niet meer het eindpunt hoeft te zijn.  Als je dat gelooft, laat hij jou het Pad van het Leven zien, en kun je dankzij hem naar het Witte Rijk wanneer je dood gaat.’

En terwijl de koning die woorden uitsprak, hoorden ze voetstappen hun kant op komen. De vier meiden keken op en zagen tot hun verbazing Chris naar ze toelopen. Maar niet de Chris in jagerskleding, zoals ze hem kenden.

Hij droeg nu schitterende kleren. Kleding als dat van een prins of een koning. Naast zijn goudkleurige gewaad met rode mantel en een met edelstenen ingelegde kroon op zijn hoofd, droeg hij een wit zwaard om zijn middel.

Chris glimlachte en zei: ‘Ik zie dat jullie mijn vader al ontmoet hebben.’

❤ Tabi

‘Alzo lief heeft God de wereld gehad dat Hij zijn eniggeboren zoon gegeven heeft :

Opdat een ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft

~ Johannes 3:16

Hallelujah, Amen!

lifepath

 

BLOG Update

Leuk dat je mijn blogberichtje leest! Ik hoop dat je ook al een of meer van mijn verhalen hebt gelezen.
Je mag me natuurlijk altijd laten weten wat je er van vindt!

Update on life so far:

#1: Aangenomen!

In september 2016 start ik met de PABO opleiding aan de Christelijke Hogeschool in Ede. Ja ja, Tabitha wil basisschool juf worden.. 🙂

Gisteren was ik bij de ‘Experience Day’ op de CHE om alvast de sfeer te proeven. Na een algemene introductie met openingsgebed, begon onze dag. In groepjes mochten we elk een les voor een vak voorbereiden en 15 minuten lesgeven. Meteen de handjes uit de mouwen dus. Op basis daarvan werden we net als in het echt beoordeeld. Het was een leuke en leerzame dag en kan niet wachten om te beginnen met deze studie!

image

#2: TEFAF Maastricht

Deze week ben ik weer terug in m’n oude, vertrouwde Nijmegen. Na 3 weken Groningen was ik nu voor 12 dagen in Maastricht aan het werk op één van de grootste internationale kunstbeurzen ter wereld.

Dit jaar had de TEFAF zo’n 75.000 bezoekers! Die bezoekers lustten overdag vaak een lekker broodje of salade en dat kwam goed uit. Ik stond namelijk bij een heuse ‘Salade & Sandwich Bar’. Hier bedienden we, uiteraard met een brede glimlach, de mensen van allerlei hapjes en drankjes. Goede training voor onze lachspieren, moet ik zeggen 😉

image

Hoewel ik lange dagen maakte met weinig slaap en vrijwel geen pauzes, was het wel leuk werk. De sfeer was goed, zowel op de beurs als tussen collega’s. Zo had JMW Horeca uitzendbureau een aantal appartementen gehuurd waar we met bijna 40 man verbleven. Ik zat in het huisje met 14 personen. We waren ook nog 2 keer naar de sauna onder het complex geweest. Heerlijk! Al met al erg gezellig, maar stiekem ben ik wel blij dat ik weer in mijn eigen kamertje kan slapen.

Wie weet volgend jaar weer!

#3: Storytelling

Voor degenen die mijn zelfgeschreven verhaaltjes lezen: ik probeer elke zondag een nieuw verhaal te posten!
Afgelopen zondag heb ik overgeslagen vanwege werk. Met Pasen zet ik mijn 8ste verhaal erop!

Ik wens jullie allemaal een gezellig Pasen!

❤ Tabi

image

But in all these things we win a sweeping victory through the one who loved us

Life: Count your Blessings

⭐ In between my short stories I would like to share some personal highlights in life.

#1 Summertrip

I am going to the Philippines in June for one whole month! Together with my niece Kayleigh and aunt Rowena. I’m so excited  la, la, la, (and I just can’ t hide it)!

It has been 17 years , since I last visited this beautiful land of islands. My mother is half Philippina-half Indonesian, and I am in blood 75% Philippina. I’ m also American, since I was born there. Though in heart I am Dutch: my father is Dutch and I have lived here for most of life.

As a 5 year old, visiting the Philippines, I don’ t remember a lot. I remember young ducks and cute puppies. I remember mosquito nets and the good food made by my grandmother Gloria.  My aunt, niece and I are planning to visit her and my ‘Lolo’ (grandfather) Maurits for the first week of our stay.

The other weeks we will be travelling all across the Philippines. Including a short retreat at one of the most beautiful Islands:  ‘Boracay’ .

Man…. I am looking forward to this trip!

image

#2 Imagination

I thank God that for my recently discovered writing skills. Or at least I hope everyone who reads my short stories enjoys them. It has been almost a week now since I started this blog, and I still have plenty of inspiriation to write more.

If you have any ideas or tips for me that you would like to share, feel free to do so!

image

#3 Silvia: ‘Iron Lady’

Personally I am glad that my other ‘grandmother’ is doing well. She has had a brain seizure and my family and I thought God had decided it was time to bring her home. But he probably has heard my prayers and gave her more time here, with us. And I am thankful He did 🙂

image

That was it for now. I hope you enjoy my writings, for there is plenty more to come 😉

❤ Tabi

'Count your blessings. You might have received more than you think’

A Love Story

Oso_Bruno

This is me. Torrance, Los Angeles, California is where I took my first breath. It is where my mother held me for the first time. With a smile on her face, I hope.

Now, a few 21 years later, I can gladly say: I am thankful. Thankful for the life God gave her. God gave me.

In my short life I have met inspiring persons and seen beautiful parts of the world. America, Asia, Africa, Europe. A globe trotter in my younger years, when I pursued my climbing career. I am grateful for my parents, trainers and climbing buddies. Thankful for their encouragements and support.

With a smile on my face I have closed that chapter of my life a while ago. I will never forget though. Climbing itself can be a metaphor for ‘life’. Do we all not have a tough, rocky road to travel? We climb and fall, climb, fall.. and still continue on climbing. Why? To reach the top. For what? To be the best? No. So that we may look back on our climb. Our personal tests of endurance and perseverance. To see that even when we thought we couldn’t , we can.

Not alone though. You need others around you. A helping hand, a guiding light. Words that push you over the edge. -Not the edge of the cliff of course.- To conquer a mountain together. How great is that!

But what direction, you may ask. Well, I don’t know yours. For I don’t know all of your goals in life. What I do know is this: “I know the plans I have for you. Plans to give you hope and a future”. ~ Jeremiah 29:11 . This is what God would like you to know.

‘God. Meh.. Seriously. Is this another sugary and boring story of God? That God loves me? Yeah, well how about all this crap in my life then. How can He love me and still put me through all this?’

I am sorry. I do not know. I do know: God = love. God made you out of love. His deepest desire for you is that you may know and love Him too.

However, can it be truly love if you did not have a free choice? To believe in Him: Yes or No? To engage a relationship with Him: Yes or No? Is love without the ability to make your own decision really love? The answer is probably no. Otherwise we would all know and have seen Him.

No. He wants you to love Him, but out of free will.  For He is the Creator of the Universe, the sun, the moon, the stars, the planets, earth, the oceans, the continents, the mountains, the valleys, nature, the animals and last but definitely not least: you!

You are the whipped cream on top of the apple pie. The best. Perfect in His eyes. Or at least apple pie with whipped cream is perfect in mine.  When you enjoy the life He gave you, He enjoys it with you. When you laugh, so does He. When you cry and suffer, He cries and suffers with you. There is no place, not even the highest of mountains, or at the bottom of the oceans, where God cannot find you.

Remember: suffering is not from God. He does not condemn you or puts you through sufferings, because He wants to punish you. Suffering is a result of sin. Sin comes from bad choices, which derive from having free choice. Our own conscience. A mind and will of our own.

We try and try to be good or better people. To love each other, to love our neighbor as ourselves. But sometimes we trip. We slip from the foot hold in our climb towards the mountain peak. We sin and fall. Yes, we all fall at some point.

Thankful. Grateful. Overjoyed! Sin and inevitably death, it is not the end! For God gave His one and only Son, so that whoever believes in Him will not perish, but have eternal life. ~ John 3:16

Jesus was human. So He could live without sin. For a righteous God, just as a good judge would, has to give everyone a suitable punishment for their sins. God can not be with sin. That would mean as sinners, we could not be with Him. Luckily: Jesus. Or actually: ‘Lovingly: Jesus’. He willingly, out of love, laid down His life for us. So that He could bear our sins, your sins. He died for you on the cross and rose from death again after 3 days.

So, we don’t have to climb mountains, try to better ourselves, try to make amends, to stand before God. It is already done. The path to life and true love is clear..

‘Everybody has troubles, but not everybody has Jesus.

Jesus makes the difference.’

❤ Tabi